Ik ben in 1993 bitloos beginnen rijden.

Ik wou mijn paard een bepaalde vrijheid geven. Hem de mogelijkheid bieden zelf zijn balans te zoeken zonder zich al onmiddellijk te moeten opspannen door een ijzer in de mond. Door die jarenlange ervaring heb ik kunnen vaststellen wat een enorme verandering in houding en gedrag dit bij de paarden teweeg bracht.

Samengevat is het enige verschil dat ik zonder bit en zonder sporen rijd en tegelijkertijd trouw blijf aan de Klassieke Rijkunst. Deze materie blijft mij fascineren en dit is ook de reden waarom ik er mij dagelijks blijf in verdiepen.

Door lichaamstaal werk ik aan de aandacht van het paard. Ik streef naar het leiden van het paard zonder veel inwerking van het touw, puur op lichaamstaal.

Via cirkelwerk en vrijheidswerk tracht ik communicatie op te bouwen waardoor het paard meer zelfvertrouwen krijgt. Vanuit dit vertrouwen ga ik verder met schriktraining, desensibiliseren, naar buiten in het verkeer.

Is deze fase achter de rug start ik met rechtrichten vanuit grondwerk waardoor het paard klaargemaakt wordt om mij op zijn rug te dragen. Oefeningen in voorwaarts neerwaarts, lengtebuiging, ondertreden, schouder binenwaarts, travers, renvers, appuyeren en pirouette komen dan dagelijks in de training voor. Dit zijn belangrijke punten om bitloos te rijden en om de Klassieke Rijkunst trouw te blijven.

Nogmaals, het enige verschil met de Klassieke Rijkunst is dat alles bitloos gebeurt.

Ik begrijp dat er onder bepaalde omstandigheden altijd met een bit zal gereden worden.
Zelf laat ik de keuze aan de persoon in kwestie over.